Silahlı

Karanlığın ortasından çıkıp gelen ve aydınlık arayan
Korku dolu kabuslardan uyanıp bu şehre selam veren
Sevgilerini içine içine atan sevdiğine canını veren
Annesini rüyalarında bulamayan bir insanım ben

Her gün şiirler yazmak isterim hiçbiri doğru olmaz
Düzgün bir hayat, bir ev bir araba istemedim ben hiç
Bir şey uğruna savaş vermek kalbimi ve beynimi bir şeye adamak
Ve biraz da elim silah tutsun istedim
Can vereyim istedim
Kızıl kanım kızıl bayrağın üzerine aksın kan belli olmasın istedim

Can alayım istedim
Bunca iyiliğini dünyanın bize zül sayan
Ve zulmeden halkıma
Sokakta, tarlada, fabrikada zulmeden
Halk düşmanlarının kalbini sökmek istedim
Bıçağım kanlansın istedim silahım ısınsın

Bu derde bir deva bulmak istedim davam yerde kalmasın
Ellerim kanlansın istedim
Sıkıntı vereyim zalimlerin ölmeyenlerine

Benim ölümüm bir işe yarasın istedim
Halkım yaşayacaksa ölümüm değersizdir
Ne de olsa
Bu verdiğim son can değil

Bu verdiğim son can değil!
Benden önce ölenler oldu benden sonra da olacaklar
Onlar da kavga ederek öldüler
Biz hiç korkmadık ki ölmekten veyahut gömülmekten
Ne zaman görülmüş bizim kaçtığımız dövüşmekten

Gece yarısı
Etraf zifiri karanlık bir ben varım bir de hayali
Bir de hayali o güzel dünyanın
Özgür kardeş eşit dünyanın
Yoldaşlarım ölmüş ben ölmüşüm ama dünya güzel
Çocuklarımız mutlu

Hayallerimiz gerçek olacaklar
Biz ölsek ne ölmesek ne
Kavga sürüyor vaktimiz az
Korkmaya lüzum yok yoldaşlar
Bu döktüğümüz ilk kan değil


Ozan Deniz