Büyük Olanların En Büyüğü
Sandım ki bu yollar hep patika hep taşlı Doğru sanmıştım Aslında kısaydı yaşamak Ve yaşamak kaygısı bir o kadar uzun Nehirler akıyordu, nehrin başında tanıdığım en büyük adamı görüyordum Akışını izliyordu suyun, şehrin ve başka bir şeylerin Paltosunun cebinden paketini çıkarıyordu Çakmağını unutmuş Yanmış hayalleriyle sigarasını yakıyordu Kafasında öldürdüğü insanların acısı vardı üzerinde Dudaklarına götürüyordu sigarasını Elinde görüyordu kabuk bağlamış yarasını Gülüyordu, ölümü düşünüyordu ve gülüyordu Çocuklarını düşünüyordu ve gülüyordu Bir duman, ciğerlerini sökecek kadar derin bir duman Bir sis Etrafı, görünmeyen bir takım görgüsüzlüklerle doluyordu Yürümeye başladı Başlamak bitirmenin yarısıydı bunu biliyordu Duymuştu bir yerlerden bir mana veremiyordu Bildiği bazı başka şeylerin de bir mantığı yoktu Yürüdü, yürüdü, yürüdü Aklına insanlar geldi sevdiği, değer verdiği Çıkardı bir sigara daha yaktı Hatıralar akıyordu nehirden Tutmak istiyordu onları ...