Tahtalı Metropol

Yalnız kalmak istiyorsan suçlu sayarlar seni Oysa sadece tek başına kalmak istersin Bi süre insanlardan ve hayvanlardan uzak olmak Bu belki bir ömür sürer belki yalnızca 1 saat Yalnızca yanlız başına kalmak yanlış bir zamanda Şehrin gürültüsü ve bir katilin namlusundan uzak Sevdiğinin yüzünden ve bir kafenin çaylarından uzak Yalnızca içmek istersin belli bi süre Belli bir süre için belirsiz bir sarhoş olmak Uyumak Uyum sağlamaktan öte uyumak Uyumsuz bir herifsen umursanmamak istersin Ben öyle istiyorum en azından seni bilmem Sen de beni bilmezsin çok kafana takma Ne anlattığımı bilmiyorum bilmek istemiyorum Zaten çok uykusuzum bu sıralar Yalnızlıktan da bıkar insan İnsan her şeyden bıkar memnun değiliz biz Normal olan da budur memur değiliz biz O zaman da dost ararsın yanı başında aklı başında Anlam aramaz olursun sonun bir kan taşında Sorun değildir artık suçlarını aşırman Elzem sanatı bırakm...

Hayırdır yanlış bir şey mi söyledim Unutmuşumdur belki pek bir şey hatırlamam Huysuz bir köpek yavrusu gibidir belleğim İnsan umut ediyor işte bir şeyler için bir zamanlar Zaman akar ben yakarım zamanı Uyutulmuş bir bebek yatağında yakılır mı Daha doğmamış ilişkiler ilk günden çöpe atılır mı Atılmaz Kapının önünde kedi varsa fare etrafta dolaşamaz Doğmamış ilişkilerden bahsediyordum ve doğmamış sevgilerden Sen bana yaz da Ne olacak sonunda ben seni tanımam etmem Yalnızlık elzem bir sanattı ellerimde demiştim bir şiirimde Ben seninle de yalnız olurum ve hiç ses etmem Uyuyorsan uyuyorsundur belki uykun ağırdır Anneminki de öyle bak uyanmadı tam 5 yıldır Soruna soruyla karşılık verdim daha da sesin çıkmadı Sorun varsa çözüm de vardır yalnızca bulunması gerekli Bir suç işledi biri bir gün ama üzerime yıkmadı Doğru söyleyen dokuz köyden kovuldu onuncusuna yerleşti Orada da barınamadı Hep anlatıldı ...

Dedemin sardığı sigaralar başucumda Ve elbette biri dudaklarım arasında Geceyi izliyorum gece gündüz oluyor Gözlerimde ağrı var gözlüklerimde hissediyorum Elimde kalem eski aşklarımdan bahsediyorum Kavga edesim geliyor sonra hemen geçiyor Duygularım darmadağın Bir gün ayaklarım çamur içinde gezinirken Bir gün yıkanıyorum gölgesinde ırmağın Bir ışıktın sen eskiden sonra hiç sönmedin Annemin öldüğü gün hiç rüya görmedim Seviyorken seni seviyordum kendimi Şimdi ne seni seviyorum ne kendimi Kapının önünde bir köpek var volta atıyor O gün bugündür bir daha hiç görmedim kedimi Sefilim, yurdumda insanlar ölüyor buna kefilim Aralarına almadı beni arkadaşlarım Gidemedim yanlarına ne de olsa ben yeniydim Biliyorum zamanı alamıyorum geri Zaten çok mutsuzum Dedem tütünü değiştirdiğinden beri Ozan Deniz

Ellerimizden alınanların hesabı sorulmadı Evlerimizde yiyecek elma dahi yok Uykularımızı çaldılar tutanak tutulmadı Gündüzlerimiz yoktular bir tek gece kaldı Sokağa çıkıyorum Sokak var ama sokağın anlamı yok Bilim buna bir ad koymadı ben koydum: Sokağın anlamsızlaştırılması Yürüyorum ama koşamıyorum ayaklarım bağlı Köşebaşında bir çocuk var yaralı Dövüldüğü belli ama öldürüldüğü değil Başka bir çocuk var yine yerde yatıyor Sapan var ellerinde yüzü örtülü Öldürüldüğü belli ama suçsuzluğu değil Adaleti ben sağlayacağım elimde silah tek başıma Şimdi beni ölümden kim kurtarabilir Karanlığın ortasında yürüyorum elim bağlı 17 yaşımda Şimdi hangi ip beni koşmaktan yıldırabilir Öldürdüğüm insanlar var mı yok mu belli değil Bağırıyorum sokağın ortasında Ölü çocuklar ve ölü insanlar arasında Sesini duyuyorum beni durdurmaya niyetlenmişsin Uğraşma Hangi kelepçeyi taksan da sen ölmeye heveslenmişsin Ellerimizden alınanların hesabını kimse sormadı Ben sordum Evlerimizde...

Şiir yazıyor olmak yazmaktan beter Ötekiler beri gelir geri gider seni sever Seni sever sevmez orası ayrı konu da Bu yalanlar yaşamayı çok zor hale getiriyor Bir hayal kuruyorum orada yalnızca annem oluyor Bir uyku uyuyorum geceleri yalnızca annem ölüyor Yaslanırsan duvarların sert çıplaklığına Bir sebep var ve o sebeple babam geri dönüyor Umutlarım vardı bir ara sonra unutuldular Islak yorganlarım ter kokuyor duşa girmeye mecalim yok Selam verirsen belki geri dönebilirim Yağmur yağarsa belki temizlenebilirim Her başımıza gelene olsun dedik geçtik Ama hiçbir çiçeğe biz solsun demedik Ağladılar gündüz vakti meydanın tam ortasında Hangi meydan hatırlamıyorum belki İstanbul belki Ankara Ha evet, sislerle çevrilmiş boynu bükük İstanbul Şimdi ona giyebileceği güzel bir fistan bul Yerde yatarım gömleğim kan içinde, yağmur yağmadı Gelirsin diye mektup bıraktım iç cebime, üstüne kan damladı Beni buradan al göm soğuğa ruhum huzur bulsun (Telaş yapma öyle hemen ne de olsa...

Yüzüne baktım tam gözlerinin içine Etraf aydınlıktı gecenin karanlık bir saati Memleketin çakalları uluyordu artık ona ulamak mı denir Kurtlar uluyorlar ama çakallarınkine de ulamak mı denir bilmiyorum Baktığım gözler siyahtı onu hatırlıyorum O gözlerin sahibi bir suç işledi Siyahlar bunu onaylamıyordu Yine de konuştum onlarla içimden Bir şeyler anlatmıyorlardı konuşsalar anlardım belki Belki renk değişiminden, açılıp kapanmasından belki Yani aldığı biçimden Ben utanıyordum siyahlar utanmıyordu Kızıl gözlerim ıslaktı sırılsıklam ve çırılçıplaktı Ellerine baktım hayır gelmedi gözlerden Elleri daha iğrençti ağzındaki sözlerden O ıslaklık gözlerim kadar kızıldı Eller utandı bu belliydi hangi ele sorsan söyler O eller ki kan getirmiş en elim kentlerden Bir takım elbise giymişti e öyle gerekir Takım elbiseler onları daha saygın gösterir Onu gören herkes elini öper dizine kapanır Sen olmasan biz ne ya...