Tahtalı Metropol

Yiğitler cenk ediyorlardı ellerinde cenklerle Çiçekler bir daha açmadı cennet bahçelerinde Sen geçiyordun tam ortasından o bahçenin Sen aslında belki o bahçenin kendisiydin Yokluğun kara bir bela varlığın yağmurdur Çiçekler açar oldu senin hatrına Çocuklar ok atıyorlar bir hedef tahtasına O hedefteki bendim Sadece beni seçiyorlar öldürülecek biri varsa Sadece beni seviyorlar hep yalnız kalmışlar Onların da anneleri ölmüş bir zamanlar Onların da annelerini gömmüşler 13 yaşında Onların da babaları üç kelime etmiş onlara Onlar da bu yaşa kadar kimseye söylememişler o kelimeleri Bir sevgili arıyorlar zihni kuvvetli O kelimeler zayıf beyinleri yok eder bunu ben biliyorum En az onların bildiği kadar Bir sevgili arıyorlar kendilerine bağlanabilecek Bu üç kelime ancak o zaman zararsız olabilir Yıkılırken en asil duvarları bu dünyanın Asaletten onlar da nefret ediyorlar biliyorum Canımız acıyor bi...

Yine günü karanlığa çevirdim ben Yatağımda uzanırken Adı konulamaz bir hüznün tebessemünden Baktım kar yağmayan Ankara'ya Rahatça ve keyifliydi yol ama sonunu göremiyordum Sonunu hayal ediyordum sadece Sonunu ben kuruyordum sadece kendi düşlerimde Affetmek istedim kendi kendimi Güneşi karartırken ben Sevda bir bıçak darbesi kadar daha yara aldı Yolun sonunu sonsuz kere sonlandırdım ben Hep kendi kendime Yolun sonunda kurduğum hayaller belirirken Ben yine aldandım dalkavukça sözlere Uyandım uyudum uyandım Gece karanlık gündüz karanlık Birincisi yar koynu gibi huzur verici İkincisi boş tahta beşik gibi korkunç Korkuyorum Anam gömüldüğünden beri toprağın altına Ben uzanmış yatıyor gibiyim yataktan mezarımda Yolun sonunu ben körelttim Engeller diktim o güzel yolun sonuna doğru İnandım ki yine onları ben aşacağım Günü karanlığa çevirdim ben Aydınlatırım Yapmak istediklerimi...

Biri seni benden kurtarsın Yoksa yok olacaksın karanlığımda Dağlarda dolaşan kurtlar gibi asil Ve ürkek bir serçe gibi tatlı Yoluma çıkan engebeli yollar var bir de Biri beni senden kurtarsın Yanacağım yoksa o kızıl alevinde Yorgunluk ağır bastı o tan vakti Devrim ateşi ve senin ateşin Devrimde yanan faşistler gibi yanıyorum Ve tek çaresi var beni kurtarmanın Tek ilacı bu yanığın senin varlığın Bizi biri sizden kurtarsın O dar düşünceleriniz yavan konseptleriniz O saçma güzellik algılarınız Bitirdiniz bizi biz daha başlamamıştık Seher vakti habersizce çıkamadı gardan ekspres Kar içinde değildi Alt ranzaya baktım kimse yoktu Sizi biri bizden kurtarsın Rastgelip de biz biz olursak eğer Siz biticeksiniz bu sefer hakikatin aydığınlığında Devrim ateşi ve onun ateşi bir olacak bu kez O ateş ortaya çıktığında cehennem söz konusu olamaz Ben ortaya çıkacağım Ankara'nın tam orta...