İnanç

Yine günü karanlığa çevirdim ben

Yatağımda uzanırken

Adı konulamaz bir hüznün tebessemünden

Baktım kar yağmayan Ankara'ya

Rahatça ve keyifliydi yol ama sonunu göremiyordum

Sonunu hayal ediyordum sadece

Sonunu ben kuruyordum sadece kendi düşlerimde

Affetmek istedim kendi kendimi

Güneşi karartırken ben

Sevda bir bıçak darbesi kadar daha yara aldı

Yolun sonunu sonsuz kere sonlandırdım ben

Hep kendi kendime

Yolun sonunda kurduğum hayaller belirirken

Ben yine aldandım dalkavukça sözlere

Uyandım uyudum uyandım

Gece karanlık gündüz karanlık

Birincisi yar koynu gibi huzur verici

İkincisi boş tahta beşik gibi korkunç

Korkuyorum

Anam gömüldüğünden beri toprağın altına

Ben uzanmış yatıyor gibiyim yataktan mezarımda

Yolun sonunu ben körelttim

Engeller diktim o güzel yolun sonuna doğru

İnandım ki yine onları ben aşacağım

Günü karanlığa çevirdim ben

Aydınlatırım

Yapmak istediklerimi yapmada benden kötüsü yok ama

Belli ki yeterince inanmamışım

Bu benim uslanmaz görevimin şeceresi

Bir abim öğretti bunu hergün bana:

"Her şey aslında inanmak meselesi"

Ozan Deniz