Büyük Olanların En Büyüğü

Sandım ki bu yollar hep patika hep taşlı
Doğru sanmıştım
Aslında kısaydı yaşamak
Ve yaşamak kaygısı bir o kadar uzun
Nehirler akıyordu, nehrin başında tanıdığım en büyük adamı görüyordum
Akışını izliyordu suyun, şehrin ve başka bir şeylerin
Paltosunun cebinden paketini çıkarıyordu
Çakmağını unutmuş

Yanmış hayalleriyle sigarasını yakıyordu
Kafasında öldürdüğü insanların acısı vardı üzerinde
Dudaklarına götürüyordu sigarasını
Elinde görüyordu kabuk bağlamış yarasını
Gülüyordu, ölümü düşünüyordu ve gülüyordu
Çocuklarını düşünüyordu ve gülüyordu
Bir duman, ciğerlerini sökecek kadar derin bir duman
Bir sis
Etrafı, görünmeyen bir takım görgüsüzlüklerle doluyordu

Yürümeye başladı
Başlamak bitirmenin yarısıydı bunu biliyordu
Duymuştu bir yerlerden bir mana veremiyordu
Bildiği bazı başka şeylerin de bir mantığı yoktu
Yürüdü, yürüdü, yürüdü
Aklına insanlar geldi sevdiği, değer verdiği
Çıkardı bir sigara daha yaktı
Hatıralar akıyordu nehirden
Tutmak istiyordu onları tutamıyordu

Ama tutabilirdi yanındaki insanları
Elinde kalan bir tek onlardı çünkü
Baktı hatıralara, gitmişlerdi
Umrunda değildi artık, gitsinlerdi
Zorunda olduğu bir şeyler vardı unuttu
Bir ağaca tırmandı, büyük bir ağaçtı
Belki kendi kadar büyük bir çınardı
Baktı bütün şehire, çürümüştü
Acıdı ölenlere ve yaşayanlara

Sandı ki bu şehrin sıradan kahramanlara ihtiyacı var
Sandı ki karşındaki taşkınlar aşılmalıydı
Sandı ki çocukları onu çok seviyor
Sandı ki bu yollar hep patika hep taşlı
Yürü yürü bitiremedi yolu
Doğru sanmıştı


Ozan Deniz