Manifesto, Marş ve Şehir

Dalgın bulutların arasında bugün Cuma

Veyahut ben öyle hatırlıyorum

Sesinin rahatlatıcı havası var kulaklarımda

Bana bir şeyler anlatıyorsun pürdikkatim

Hayatımda böyle dikkat etseydim derslerime

İstediğim yerdeydim

Ama böylesi daha iyi

Seni tanıdım bu şekilde daha ne isterim

Müslümanlar Allahla tanışsalar bu kadar mutlu olmazlardı

Bir anlığına susuyorsun ben panikliyorum

(Hayallerim katman katmandır bu detayı da atlamadım)

Yanaklarıma bir öpücük konduruyorsun ben kızarıyorum

Bir ateş yakıyor halkım Ulusta heykelin yanında

Ümit ediyorlar ki tüm ülkeye yayılsın

Yayılıyor da

Bir manifesto okuyor içlerinden bir cesur kadın

Bundan böyle kimse kimseye kul olmayacak

Hiçbir devlet ellerini

sokamayacak yurdumuza

Hiçbir çocuk ölmeyecek açlıktan

Kimse intihar etmeyecek yoksulluktan

Hiçbir kadın öldürülmeyecek sırf kadın olduğu için

Hiçbir Kürt ezilmeyecek altlarında tankların

Hiçbir işçi çalışmayacak yok pahasına

Hiç kimse anmayacak faşistlerin ölümlerini

Bize bunca bedel ödeten

Bizi bunca kez öldüren, bizi kul eden

Efendiler olmayacak bir daha bundan böyle!

Sonra bir marş okunmaya başlanıyor

Deniz var Mahir var marşın içinde

Sen varsın ben varım marşın içinde

Bizim yoldaşlarımız var bu halkı örgütleyen

Onlara öncü olan yoldaşlarımız var

Boz renkli bir kuş var o marşın içinde

Bize önder olan yol gösteren

Arkadaşım, yoldaşım, abim var o marşın içinde

Ama efendiler yok

Satanlar yok veya satın alınanlar

Hiçbir meta parçası yok

Emperyalizmin ayak sesleri yok artık

Sosyalizmin kızıl bayrağı var o marşın içinde

Senin ismin var her şeyden çok

O marşta ve bu şehirde

Bu şehirde

Yok artık dinlenemeyen insanların acı çığlıkları

Bir daha ölmeyecekler bu ülkenin yükünü taşıyanlar

Sen varsın yanıbaşımda bakmışız gökyüzüne

Biriktirdiğimiz nefret taşmış içimizden

Biz bizden öncekilere verdiğimiz sözü tutmuşuz

Oturmuşuz bir bankta zaferimizi kutluyoruz

Baş başa

Senin ismin var bu şehirde yine

Ama ismini yazamadım bu şiirde yine

Ozan Deniz