Çok Uzun Bir Gecenin Kısa Ansiklopedisi

Güneşin doğuşundan ayın batışına
Ölümün makul bir nedeni yoktu her zaman
Gencecik insanların yolları kesilirdi yolun en başında
Toprak çağırırdı onları densizce ve bedelsizce
Bir anda evin içi dolardı ne oluyordu ne bitiyordu
Bu üzerimdeki bakışlar neydi ne içindi
Merdivenlerde oturan insanlar neyden emindi
Niyeydi bu ağıtlar bu türküler bu gözyaşları
Bu yatağımda duran çukur neden bu kadar derindi

Oturmasındı insanlar ayağa kalksınlardı
Dargınlar mıydı bana konuşsunlardı benimle
Yüzüme dokunuyordum
Hangi yara iziydi bu bakışları üzerime çeken
Bak bu son gülmelerim nasıl da serindi

(Bir şişe bira açıyorum tüm bunları düşünürken)

Dalgın, dargın ve yargılıydı insanlar
Önlerinde ne olduklarını göremiyorlardı

(Acı böyle yapar insanları bu hissi biliyorum)

Veya öğrenecektim bütün bunları
Kalın bir kitaptan veya ince bir yoldan değil
Hayatın sessiz ve gürültülü çığlıklarından
Gergin yüz hatları ve vacip ve yol hatları
Sanıklar dizilirdi önüme hepsini sorgulayacaktım

(Bu gidişle öbür tarafta ben hesap soracağım)

Bakın bana diyordum baksanıza bana bakın

(Zaten bana bakıyorlardı)

Görün beni görün nedensizce demin
Görmüyorlardı veya görmek istemiyorlardı belki de
Oda çok serin kapayın bütün camları
Yalnız başına oturuyor oluyordum kimse yoktu
Bir beyaz ışık öğretiyordu bana bütün gerçekleri
Bir ekran ki hayatın damarlarını kesen koparan
Bileğim kanıyordu

Aşağı katına iniyordum cehennemin
Babam vardı orada etrafında insanlar vardı
Her şeyini kaybetmiş bir tanrı gibiydi
Yere bakıyordu gözlerinde yaşlar yağmur oluyordu
Bir kolu kan içinde sanki bir isyanı bastırmıştı

Yanına yürüyorum
(Yürümek hiç bu kadar zor gelmemişti)
Eğiliyorum önünde dizlerine kapanıyorum
İkimiz de gerçeği biliyor ölüm gibi bir gerçek bu
(Artık odada kimse yok)

Babamın dilinden 3 kelime çıkıyor
(O kelimeler öyle bir büyülü ki onlardan bahsetmek zayıf beyinleri yok edebilir)

Sessizliğin sesi başlıyor bir süre
Bana bahşedilenler ve benden alınanlar
Zirveye çıkmama gerek yok bundan böyle
Orası yalnızların yeri
(Hayır ben yalnız olmak istemiyorum)
Annem bana insanların yanında olmamı öğretti onların üzerinde olmayı değil


(Gece çöküyor)

(Ölümü hatırlıyorum selamım cevapsız kalıyor)

(Annemi düşünüyorum)


Ozan Deniz